EpiMedDat
The Open Data Collection for Historical Epidemics and Medieval Diseases

Property:Text original

From EpiMedDat
Showing 20 pages using this property.
0–9
Quod scribatur nostro comiti et comuni Ragusii cum pulcris verbis, condolendo de pestifero casu mortalitatis, propter quam de personis multum diminuiti dicuntur.  +
Anno Domini 1348. Pestilentia magna Bononia quamplures consumpssit, a mense madii usque ad mensem septembris: de quinque tres mortui sunt. Erat miserabilis status civitatis, nam multe domus facte sunt habitatoribus vacue; hereditates quamplures sine heredibus remanserunt.  +
In lo dicto millesimo fu una gran mortalità in Bollogna. Comenzò del mexe de mazo e durò de fino a sa Michele ch'è de setenbre, e fo sì fera che astimado fo che di cinque era morti gli tri e più; e fo maore anchore che dire no se porave.  +
[[File:1348-05-00-Levantine coast.png|frameless|right|400px]]  +
La mortalità cominciò in Siena di magio, la quale fu oribile e crudel cosa, e non so da qual lato cominciare la crudeltà che era e modi dispiatati, che quasi a ognuno pareva che di dolore a vedere si diventavano stupefatti; e non è possibile a lingua umana a contare la oribile cosa, che ben si può dire beato a chi tanta oribiltà non vidde. E morivano quasi di subito, e infiavano sotto il ditello e l'anguinaia e favellando cadevano morti. El padre abandonava el figluolo, la moglie el marito, e l'uno fratello l'altro: e gnuno fugiva e abandonava l'uno, inperochè questo morbo s'attachava coll'alito e co' la vista pareva, e così morivano, e non si trovava chi soppellisse nè per denaro nè per amicitia, e quelli de la casa propria li portava meglio che potea a la fossa senza prete, nè uffitio alcuno, nè si sonava canpana; e in molti luoghi in Siena si fe' grandi fosse e cupe per la moltitudine de' morti, e morivano a centinaia il dì e la notte, e ognuno [si] gittava in quelle fosse e cuprivano a suolo a suolo, e così tanto che s'enpivano le dette fosse, e poi facevano più fosse.  +
Nelle calende di Maggio de l'anno mille et trecento quaranta otto, sì cominciò in Orvieto una grande mortalità di gente, et veniva ogni dì cresciendo più, et crebbe fino al mese di [p. 26] giugno et luglio: chè si trovó tal dì, che morirono cinquecento cristiani, tra grandi et piccoli, et maschi et femine. Et era sí grande la mortalità et lo sbigottimento delle genti, che morivano di subito; et la matina erano sani et l'altra matina morti. Et le bottege delli artefici tutte stavano chiuse. Et durò questa mortalità finamente a calenne di septembre; onde molte famiglie e chasate rimasero sderate; et contasi, che delle dieci parti ne morissero le nove parti; et quelle che rimasero, rimasero inferme e sbigottite, et con gran terrore dispartirsene delle case che rimasero delle genti loro morte.  +
Adi 2 di maggio 1348 fu ritrovato il corpo di S. Fiorenzo che stava sotto l'aitar grande di detta chiesa, et alli 4 del detto mese si trovarono tutte le religiosi alla detta chiesa di S. Fiorenzo, et con molta devozione fu portato quel, santo corpo in processione per la città acciò Dio cessasse così gran pestilenzia. Fu poi riposto detto corpo ch'era senza il capo sotto l'aitar grande, dove al presente si conserva.  +
Saona nocens atque impia [...] Pro quo quid aliud optem tibi? [..] (p. 982) Quicquid vel mortium vel morborum per omnes terras ac maria pestifer hic annus effudit, in te solam confluat; queque aliis annua, tibi pestis eterna sit.  +
[[File:1348-05-31-Gaza.png|frameless|right|400px]]  +
Fù una gran mortalità, che delle cinque parti, ne morsero tre, e cominciò di maggio e durò fino à San Michele.  +
MCCCXLVIII. indictione prima, de mense iunii, generalis mortalitas per universum orbem dominari incepit, et duravit quasi usque ad Nativitatem, de mense decembris dicti anni.  +
[[File:1348-06-00-Damascus.png|frameless|400px]]  +
Tempore huius pestis dominus Guerra comes Sancti Bonifacii, potestas in Senis, obiit quasi cum tota sua familia, ub etiam, Florentie et Pisis et per totam Tusciam fuit mortalitas abhorrenda. Hec pestis durabat sex mensibus communiter a sui principio in qualibet regione. Nobilis vir Andreas Moresinus, potestas Padue, in tertio suo regimine expiravit, mense Junii. Huic in regimine filius substitutus statim obiit. Audi tamen mirabile, quod tempore hujus cladis non obiit rex, princeps, nec dominus civitatis.  +
et ego nondum bene liberatus sum a malo glandulae, et stans summo mane propter absentiam aliorum clericorum ad fenestram sacristiae S. Vigilii vidi quandam mulierum euntem ad sepulchrum viri sui, et in fovea volutari; tamquam volutaretur pecus sine feretro, vel alio cantore; et dico quod propter accidentia secunda crevit tantus timor inter gentes, quod multi divites fugiebant cum familiis eorum per villas, et relinquebant domus proprias, et Christiani evitabant se invicem, tamquam lepus leonem, vel sanus leprosum, et dico tam de patre vel de matre contra filium, et e converso, vel de sorore contra fratrem, et e converso, vel de propinquo contra propinquum, quam de illis qui non noverant se: quia aliquos vidi nolentes accedere ad sepulturam filiorum propter timorem, et multi confitebatur in sanitatem, et die noctuque dimittebatur corpus Christi, et Oleum sanctum super altaribus, et quasi nullus sacerdis volebat sacramenta portare, nisi illi qui cupiditate lucri torquebantur, et fratres et sacerdotes in Tridento nisi unum evadere vidi, vel etiam de frequentantibus ad infirmos: omnia cimiteria plebium de Tridento, in tam modico tempore plena fuerunt, quod opportunum erat funera sepeliri extra sacrarium, et in fovea una multoties ponebantur quinque vel sex funera; et quandoque aperiebatur bis una fovea in die una.  +
In Sancto Vigilio interierunt Clerici praebendati 40, quorum fuere canonici 14, mansionariae ambo bis vacaverunt in sex mensibus. De mulieribus praegnantibus dico quod de illis quae fuerunt praegnantes tempore illius infirmitatis non evaserunt in Tridento sex quia omnes moriebantur. Et dicebatur quod dicta infirmitas circuivit totum mundum tam inter paganos, Turcas, Judaeos, quam inter Christianos, sed (p. 52) non fuit tantum uno tempore, quia in aliquibus locis fuit in Autumno, in aliquibus in hieme, in aliquibus in vere, et in aliquibus in aestate; et citius moriebantur juvenes quam senes, et magis domicellae, et quanto erat pulchrior domicella, tanto citius moriebatur, et magis mulieres quam viri, et semper quod audivi ubique incipiebat mortalitas secunda a domicellabus, et tantum a pulchrioribus, quod bene sic fuit in Tridento, quia vidi tres domicellas, quae pulchrae fuissent in Curia Regis, una die mori quando supradicta incepta fuerunt, et tunc temporis non inveniebantur laboratores, et segetes remanebant per campos, quia non inveniebantur collectores. Et millesimo CCCXLIX dabantur uni laboratori XIII vel XIIII vel XV soldi, et quasi non inveniebant pro illo pretio; dabantur uni mulieri VI vel VII vel VIII solidi tantum pro una die: vendebantur plaustrum vini parvi valoris XL vel XLV vel quinquaginta libris denar. parvorum. Boni vini vendebantur ad plaustrum, sed ego vidi vendi unum plaustrum alicujus boni vini minutim dico ad rationem centum librarum, et dico de vino Tridentino, plura non scribo, quia multa alia possent scribi. Duravit infirmitas secunda in Tridento, mensibus sex, et sic per totum mundum secundum quod audivi. Magis moriebantur medici, quam aliii, et vii meliores, prout vidi, et ab aliis partibus audivi, quia secundae infirmitati non inveniebantur medicina, vel remedium nisi a solo Deo, cui est honor et gloria in saecula saeculorum. Amen.  +
Diese Pest, die jetzt entstanden ist, und nach der gefragt wurde, scheint mir aus der ersten Art der erwähnten Ursachen entstanden zu sein. Es spricht dafür, dass sie sich in den meisten, wenn nicht in allen Ländern, zu allen Jahreszeiten jahrelang hin durch ausbreitete, ohne daß die Regeln des Regens, des Wehens der Winde in den verschiedenen Jahreszeiten sich viel ändern, weder nach eigener Beobachtung noch nach dem, was uns aus anderen Ländern erzählt wird. Die Jahreszeiten wechseln, ohne dass ihr Wechsel die Krankheit anscheinend beeinflusst, sondern sie bleibt sich immer gleich. Sie brach in Almeriah Anfang Rabi I. Jahr 749 aus (1. Juni 1348), wütete einen Teil des Frühlings, den ganzen Sommer bis in die Herbstmonate und einen Teil des Winters bis jetzt, wo mein Buch geschrieben wird, Mitte Di-lkifdah, das heisst die ersten Tage des Februar. Bis jetzt ist sie nicht weg, aber die Erscheinungen der Gnade Gottes sind zu spüren, möge er uns recht bald seine Gnade ganz zuwenden! Die ganze Zeit hindurch blieb die Art der Krankheit die gleiche; es kam aber vor, daß die Symptome sich den Jahreszeiten anpaßten. Sie fing leicht an, und es waren zuerst nur wenige Leute, die befallen wurden; dann nahm sie allmählich und (p. 41) leicht zu bis Ende Ğumādā 2., das heißt Ende September, und dann nahm sie heftig zu und erhielt sich ungefähr mit gleicher Heftigkeit bis jetzt. Es war äußerst gnädig von Gott, daß sie in Almeriah so leicht angefangen hat, denn wenn sie plötzlich die Leute überfallen hätte, wie das in anderen Stätten des Islam der Fall war, wären die Einwohner infolge des Schreckens hilflos zu grunde gegangen. Sie hat angefangen in einer Ecke der Stadt, die unter dem Namen Hūām bekannt ist, die Nordostecke am Ğabala, die Wohnstätte der Armen und Bedürftigen. Die ersten Fälle waren von Leuten mit dem Namen Beni Danna bekannt, und von ihnen aus verbreitete sich die Krankheit allmählich unter den Nachbarn langsam zunehmend, und auf die Umgebung übergreifend, bis sie die äußeren Grenzen der Stadt und dann das Stadtinnere erreichte. Die Höchstzahl an Todesfällen an einem Tage während der ganzen Zeit war 70, eine Zahl, die verhältnismäßig gering ist verglichen mit dem, was uns über andere Städte des Islam und der Christen berichtet wurde. Glaubwürdige Berichterstatter erzählten uns, daß an einem Tage in Tunis 1202 Todesfälle vorkamen, in Tilimsan über 700, unlägst in Valencia am Unsoratag 1500, auf der Insel Mallorca am 24. Mai 1252, wo die Überlebenden auf etwa ein Viertel der Gesamtzahl der Einwohner geschätzt wurden. Das gleiche wurde uns über alle größeren und kleineren Städte berichtet.  
Item eodem millesimo et indictione die 2 junii incepit quaedam mortalitas in Tridentino, quae fuit quintuplex, primo fuit febris (p. 51) continue, secundo glandularum, quae veniebant in inguinibus, vel sub brachiis, tertio carbunculorum, quarto sputi sanguinis quod appellatur antras, quinto mali dormiae, sexto quod appellatur malum S. Christophori, et per certo mortui sunt in Tridento de sex personis quinque, et non fuit aliqua familia in Tridento, quae non minueretur et multae familiae in totum interierunt, et de multis parentelis nulla persona remansit, itaque multae domus, et quasi omnes erant sine habitationibus, adhuc multae personae insaniebant, et quasi nullus qui infirmibatur, vivebat ultra 3 vel 4 aut quintam diem, sed si evadebat ultra xx. dies, liberabatur, sed major pars moriebatur tertia vel secunda vel prima die, vel subito, quia multae personae tradebantur mortuae ipsis euntibus per viam, tamquam fuissent pira matura. De sputo sanguinis nullum vidi vel audivi evadere, et qui liberabantur ab aliis infirmitatibus, quasi de pro maiori parte defectuosi remanebant, vel non poterant liberari vix post longum tempus.  +
Den velbyrdige mand Albert v. Osten skænkede med from tanke på sine afdøde brødre Godfred og Wedekin, kaldet v. Osten, og med sin hustru Gretes samtykke en toft i Sønder Mern med en øre skyldjord i tilliggende til klostret med al kongelig ret, skat og tjenesteydelser, som skyldes deraf, at forblive i klostrets evige besiddelse for hans, hans hustrus og nævnte brødres synders skyld. Han gav også den, der boede på denne toft, fri ret til sammen med hans andre undergivne at fælde træ i hans skov sammesteds til bygninger og til arnested. I det Herrens år 1348 pinsedag.  +
Ditto anno, e die XV de magio. Cominzoe in Arimino una grandissima mortalità, e poi per lo contado, e durò infina adì primo de decembre. E morì de tre persone le doe. E prima morì la poveraglia e poi gli altri grandi, fora ca tiranni e grandi signuri non morì nissuno. E questa mortalitade fo generale in ogne paese.  +
In Dei nomine amen. Anno nativitatis dominice MCCCXLVIII° Indictione prima die xvii° iunij Item, cum difficile sit immo quasi impossibile, ex infirmitate et mortalitate hominum existente, posse opportuna collegia communis Pistorij in sufficienti numero congregare [...] videtur et placet dicto Consilio providere, ordinare et reformare quod toto tempore presentium officiorum predictorum, quod esse debet hinc ad diem viii] mensis augusti proximi futuri, sufficiat congregari de numero dictorum vigintiquatuor (deputatorum super provisione expensarum communis Pistorij) duodecim ad minus et de numero dictorum duodec (deputatorum super custodia et munitione castrorum) sex ad minus, ad deliberandum et providendum que dicta officia habent deliberare et providere. Et sic possint dicto numero predicto tempore providere et deliberare, sicut congregata essent in solito et opportuno numero.  +
Cookies help us deliver our services. By using our services, you agree to our use of cookies.